Żyła nadzieją. Nadzieją na lepsze jutro. Chciała go znów zobaczyć..
Pisała do niego. Czekała.. Ale nie dostała żadnej odpowiedzi..
Każdego dnia czuła jak robi się coraz słabsza.
Jak traci swoją moc.. Tą samą, której zazrościli jej inni..
Kiedy zostawała sama nie mogła przestać myśleć..
A kiedy myślała nie mogła przestać płakać..


Chciałaby mu wygarnąć.. Że patrzył na nią tak.. inaczej..
A później ignorował..
Ale co mu powie? Że się beznadziejnie zakochała?
Chciała przestać o nim myśleć.. Za każdym razem..
Ale z każdym dniem czuła, że uzależnia się od niego jeszcze bardziej..


Jej serce przestało bić dla innych.. biło tylko dla niego..
Ale on miał to gdzieś..


Została sama.. To był ten moment..
Moment, w którym chciała zakończyć to wszystko..
Wzięła sznur i zawiesiła go pod sufitem..
Oplątała sobie wokół szyi..
Puściła i..


Sznur tak błogo wbijał się w jej szyję..
A ona sama poddała się cudownemu uczuciu spełnienia? Niekończącego się snu?
Sama nie wiedziała co to jest, ale nie chciała tego stracić..





A on? akurat do niej szedł.. Porozmawiać..
Wszedł do pokoju i gdy zobaczył ten obraz wybiegł..
wybrał numer '999'
ale było już za późno..
w jego oczach pojawił się lęk.. Zaraz po nim łzy..
Lecz ona już tego nie widziała..




Jedyną pamiątką po niej był ten sznur..